چرا امام حسين عليه السلام در ماهی که جنگ حرام است جنگيد و چرا خواست الهی وقوع اين واقعه در ماه محرم بود؟

چرا امام حسين عليه السلام در ماهی که جنگ حرام است جنگيد و چرا خواست الهی وقوع اين واقعه در ماه محرم بود؟ 1397/06/31

پيش از اسلام در ميان ماه های قمری چهار ماه (رجب، ذی القعده، ذی الحجه، محرم) حرام بوده که در آن بر طبق سنت حتی در جاهليت جنگ و خون ريزی حرام و پيکار در آن زشت شمرده می شد و هر قبيله ای هم که با هم جنگ داشتند، مانند: اوس و خزرج که 120 سال با هم نزاع و پيکار می کردند، در اين چهار ماه متارکه می کردند، اسلام که يک دين اجتماعی بود هر ادب و سنت ملی که مخالف با عقل و شرع نبود حفظ می کرد، در دوره اسلام ماه های حرام مورد احترام تمام قبايل بود جز آنکه بنی اميه چون بر کرسی رياست نشستند نه تنها آداب و سنن دين اسلام را محو کردند، بلکه آداب و رسوم ملي عرب را هم زير پا گذاشتند، لذا مورخين عرب آنها را از نژاد عرب نمی شناسند.[1]
وقتی معاويه مرد و يزيد بر اريکه قدرت تکيه داد، طی فرمانی به والی مدينه نوشت حتما از حسين ... بيعت بگير و اگر از بيعت امتناع ورزيد گردنش را بزن و سرش را نزد من بفرست.[2]
امام ـ عليه السلام ـ در شب 27 رجب با بيم و اميد مدينه را به قصد مکه پشت سرگذاشت و پس از پنج ماه توقف در مکه، در روز هشتم ذی الحجه که حجاج برای رفتن به عرفات آماده می شوند، به اين جهت که خون پاکش در مراسم حج در حال احرام در ماه حرام و در حرم امن الهی، توسط سی نفر ماموری که حکومت برای ترور آن حضرت آماده کرده بود، به زمين ريخته و حرمت حرم امن خدا و ماه حرام شکسته نشود، مکه را به قصد کوفه ترک گفت، و سر دو راهي کوفه راه را بر او بستند و او را به سوی کربلا بردند، امام با آنکه علم به شهادت خود داشت، می خواست امير و لشکر کوفه را در توجه به اين ادب ملی ودينی نگاه دارد، بلکه برای حفظ سنن قديمی و تاريخی يعنی احترام ماه محرم جنگ نکنند ولی پسر مرجانه ابن زياد احترام اين ماه را نگاه نداشت و دستور داد در روز دهم محرم خون پاکيزه ترين نفوس قدسی را بريزند.[3]
عمر بن سعد فرمانده سپاه يزيد بن معاويه می خواست روز نهم محرم برخلاف نص صريح و اکيد قرآن، مبادرت به جنگ کند و با حسين ـ عليه السلام ـ بجنگد، امام به منظور ممانعت از وقوع جنگ در ماه حرام، آيات مربوط به قدغن بودن در ماه های حرام از جمله ماه محرم را نوشت و به وسيله يکی از برادران خود، برای عمر بن سعد فرستاد، که خداوند جنگ را در ماه های حرام قدغن کرده و اينک محرم الحرام است و شما که می خواهيد با من در اين موقع بجنگيد علاوه بر اين که به روی يکی از مردان حق شمشير می کشيد، بر خلاف نص قرآن رفتار می کنيد، و من اين حرف را از بيم کشته شدن نمی زنم، بلکه از اين جهت يادآوری مي کنم که عملی بر خلاف نص صريح قرآن به انجام نرسد.[4] ولی عمر سعد کاری که کرد جنگ را تا روز عاشورا تأخير انداخت و در روز عاشورا به سپاه خود دستور داد: ای لشکر خدا سوار شويد و بهشت بر شما بشارت باد، و آن گاه همراه تعدادی به طرف خيمه گاه ابی عبدالله الحسين ـ عليه السلام ـ جلو آمد و با پرتاب تير حمله را آغاز کرد، و به سپاه خود گفت: نزد امير شاهد باشيد اول کسی که به حسين تير زد من بودم.[5]
بنابراين، اين ابن زياد و عمر بن سعد بودند که امام حسين ـ عليه السلام ـ را در کربلا محاصره کرده و جنگ را آغاز کردند، و تلاش امام درجهت ممانعت از وقوع جنگ در ماه حرام در قلب آن از خدا بی خبران موثر نيفتاد، فلذا امام به دستور قرآن که می فرمايد: ماه حرام در برابر ماه حرام (اگر دشمنان، احترام آن را شکستند، و در آن با شما جنگيدند، شما نيز حق داريد مقابله به مثل کنيد) و تمام حرام ها (قابل) قصاص است، هر کسی به شما تجاوز کرد، همانند آن بر او تعدی کنيد و از خدا بپرهيزيد...[6]، در صدد دفاع برآمده و از باب دفاع و مقابله به مثل با آنان جنگيد. روی اين حساب امام حسين ـ عليه السلام ـ در کربلا دفاع کرد نه جنگ.[7]
با توجه به توضيحی که در پاسخ بخش اول پرسش داده شد، زمينه و مجال بررسی بخش دوم نمی ماند، زيرا نه تنها خواست خدا وقوع حادثه عاشورا در ماه محرم نبوده، تا از فلسفه آن سئوال شود، بلکه خواست خدا اين بوده که اين حادثه در ماه محرم واقع نشود، زيرا خداوند از وقوع جنگ و خون ريزی در ماه های حرام از جمله محرم کلا منع فرموده است، اين بنی اميه و عمّال حکومت آنان بودند که اين حادثه تلخ و دلخراش را در ماه حرام به وجود آوردند. و وقوع اين حادثه تلخ در ماه محرم بر خلاف دستور خدا نشانه ديگری بر نفاق بنی اميه می باشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ خورشيد بر نيزه، محمد رضا هفت تنانيان.
2ـ سيد الشهداء، محمد باقر بهبهانی، محمد علی حسين زاده.
پی نوشت ها:
[1]. ربانی خلخالی، علی، چهره درخشان حسين بن علی، مکتب الحسين، ص118.
[2]. مقرم، سيد عبدالرزاق، مقتل المقرم، ترجمه عقيقی بخشايشی، قم، دفتر نشر نويد اسلام، 1385ش، ص35.
[3]. رسولی محلاتی، سيد هاشم، زندگانی امام حسين(ع)، قم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ص404.
[4]. منصوری، ذبيح الله، امام حسين(ع) و اميران، انتشارات جاودان، ص266.
[5]. مقتل المقرم، همان، ص195.
[6]. بقره / 194.
[7]. چهره درخشان حسين بن علی، همان، ص118.

نظرات خود را درباره این مطلب ارسال کنید

برای اطلاع از فروش ویژه و محصولات جدید در خبر نامه عضو شوید:
فروشگاه اینترنتی موسسه نورالزهرا (س)
موسسه فرهنگی نورالزهرا (س)
logo-samandehi